background

Η συσχέτιση μεταξύ της αρχικής θεραπείας ινσουλίνης και των καρδιαγγειακών συμβαμάτων: Μια μετα-ανάλυση

Journal of Endocrine Society, 31/12/2020, doi.org/10.1210/jendso/bvaq193

  1. Οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν δεδομένα από την κο• Σκοπός της μετα-ανάλυσης ήταν η σύγκριση σημαντικά ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACEs) σε πρόσφατες μελέτες καρδιαγγειακής έκβασης σε διαβήτη τύπου 2 (CVOTs), στις υποομάδες που χρησιμοποίησαν ινσουλίνη κατά την έναρξη με τις υποομάδες που δεν το έκαναν.
  2. Τα ευρήματα προέρχονται από 8 μεγάλες κλινικές μελέτες: DECLARE, EMPA-REG, EXSCEL, HARMONY, LEADER, SUSTAIN-6, EXAMINE, SAVOR-TIMI. • Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ασθενείς που βρίσκονται σε σχήμα ινσουλίνης μαζί με το νέο αντιδιαβητικό φάρμακο είχαν υψηλότερη αναλογία κινδύνου καρδιαγγειακών επεισοδίων σε σύγκριση με τους ασθενείς που χρησιμοποίησαν μόνο το νέο αντιδιαβητικό φάρμακο.
  3. Συμπερασματικά οι SGLT2 αναστολείς και οι αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 εμφάνισαν σημαντικά καρδιαγγειακά οφέλη σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 είτε λάμβαναν ινσουλίνη είτε όχι.

Επίπεδα βιταμίνης D και κίνδυνος διαβήτη τύπου 1. Μια μελέτη τυχαιοποίησης Mendelian.

PLOS MEDICINE, 25/2/2021, doi.org/10.1371/journal.pmed.1003536

  1. Η έλλειψη βιταμίνης D έχει συσχετιστεί με διαβήτη τύπου 1 σε μελέτες παρατήρησης, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία από τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές (RCTs). Στόχος της μελέτης αυτής ήταν να ελεγχθεί αν τα γενετικά μειωμένα επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται αιτιολογικά με διαβήτη τύπου 1 χρησιμοποιώντας τυχαιοποίηση Mendelian (MR).
  2. Το υλικό αποτέλεσαν 443.734 Ευρωπαίοι που υφίσταντο δεδομένα για εκτιμήσεις επίδρασης στον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1. Μελετήθηκαν μεμονωμένοι πολυμορφισμοί νουκλεοτιδίων που σχετίζονται στενά με τα επίπεδα 25-υδροξυβιταμίνης D (25OHD).
  3. Τα ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι τα επίπεδα 25OHD είναι απίθανο να έχουν μεγάλη επίδραση στον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1. Απαιτούνται όμως μεγαλύτερες μελέτες MR ή RCTs για τη διερεύνηση τυχόν μικρών επιδράσεων.

Η συσχέτιση του χρόνου παρακολούθησης τηλεόρασης με τιμές γλυκόζης πλάσματος 2 ωρών τροποποιείται με ένα συνετό διατροφικό πρότυπο.

Journal of Diabetes, 5/1/2021, doi.org/10.1111/1753-0407.13153

  1. Ο χρόνος παρακολούθησης τηλεόρασης σχετίζεται με αυξημένη γλυκόζη πλάσματος. Δεν είναι όμως γνωστό αν τέτοιες συσχετίσεις μπορούν να τροποποιηθούν με διατροφικά πρότυπα.
  2. Οι συγγραφείς εξέτασαν τις αλληλεπιδράσεις του χρόνου τηλεθέασης και τριών διατροφικών προτύπων σε σχέση με τιμές γλυκόζης νηστείας και 2 ωρών.
  3. Έγινε μελέτη 3081 ατόμων (44,7% άνδρες, μέση ηλικία 57,8 ετών) χωρίς κλινικά διαγνωσμένο διαβήτη ή καρδιαγγειακές παθήσεις, από την Αυστραλιανή Εταιρεία μελέτης διαβήτη, παχυσαρκίας και τρόπου ζωής (AusDiab).
  4. Χρησιμοποιήθηκαν τρία διατροφικά πρότυπα: α. Συνετό: Πλούσιο σε λαχανικά και φρούτα β. Δυτικού τύπου δίαιτα: Κατεργασμένο κρέας, κόκκινο κρέας, μικρογεύματα, έτοιμα γεύματα. γ. Μεικτού τύπου δίαιτα: Ψάρια, πουλερικά, ζυμαρικά, ρύζι, δημητριακά. Δεν βρέθηκαν αλληλεπιδράσεις μεταξύ του χρόνου τηλεθέασης και του δυτικού ή μεικτού τύπου διατροφικού προτύπου, σε σχέση με τις τιμές γλυκόζης πλάσματος νηστείας και 2 ωρών μεταγευματικά. Αντίθετα τα άτομα που ήταν ενταγμένα στο συνετό διατροφικό πρότυπο εμφάνιζαν χαμηλότερη γλυκόζη πλάσματος 2 ωρών.
  5. Συμπερασματικά ακολουθώντας ένα συνετό διατροφικό πρότυπο μπορεί να μετριάσει κάποιος τις δυσμενείς επιπτώσεις από την καθιστική ζωή, λόγω της τηλεθέασης, τουλάχιστον στη μεταγευματική τιμή (2 ωρών) γλυκόζης, Απαιτούνται όμως προοπτικές μελέτες και μελέτες παρέμβασης για την περαιτέρω αποσαφήνιση αυτών των σχέσεων.

Οι SGLT2 αναστολείς μπορεί να στοχεύουν ασθενείς με διαβήτη υψηλότερου κινδύνου που ενδεχομένως δικαιολογεί υψηλότερο κόστος: Ενιαίο κέντρο με επαναλαμβανόμενη διατομική ανάλυση

Journal of Diabetes and its Complications, 2/2/2021, doi.org/ 10.1016/ j.jdiacomp.2020.107761

  1. Οι συγγραφείς μελέτησαν τη χρήση υπογλυκαιμικών παραγόντων σε περιόδους πριν και μετά την εισαγωγή SGLT2 αναστολέων στις ΗΠΑ.
  2. Το κόστος από τη χρήση των SGLT2 αναστολέων αυξάνεται μηνιαίως κατά 10-15 φορές σε σύγκριση με πιο φθηνές αντιδιαβητικές αγωγές. Από την άλλη πλευρά η επίδρασή τους, στη μείωση της HbA1c είναι μικρή.
  3. Οι συγγραφείς θεωρούν ότι η χορήγηση SGLT2 αναστολέων μπορεί να μην είναι ενδεδειγμένη υπολογίζοντας το κόστος και την αποτελεσματικότητα όταν ο στόχος είναι μόνο ο γλυκαιμικός έλεγχος.
  4. Ο ενθουσιασμός για τη χρήση SGLT2 αναστολέων θα πρέπει να βασίζεται στην μακροχρόνια καρδιονεφρική προστασία και όχι στον βραχυπρόθεσμο έλεγχο της γλυκαιμίας.

Σοβαρός κίνδυνος υπογλυκαιμίας: Ανάλογα ινσουλίνης μακράς δράσης vs ανθρώπινου τύπου ινσουλίνη τύπου Protamine Hagedorn (NPH).

JAMA Intern Med, 1/3/2021, doi: 10.1001/jamainternmed.2020.9176

  1. Προηγούμενες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι ο κίνδυνος σοβαρής υπογλυκαιμίας δεν διαφέρει μεταξύ των αναλόγων ινσουλίνης μακράς δράσης και της ινσουλίνης protamine Hagedorn (NPH) σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2. Ωστόσο οι μελέτες αυτές δεν επικεντρώθηκαν σε ασθενείς ηλικίας 65 ετών και άνω, οι οποίοι διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμίας ή δεν περιλαμβάνουν ασθενείς με ταυτόχρονη χρήση γευματικών ινσουλινών.
  2. Στόχος της μελέτης ήταν να εξεταστεί ο κίνδυνος επισκέψεων στο τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) ή και νοσηλειών για υπογλυκαιμία σε ηλικιωμένους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, οι οποίοι ξεκίνησαν ινσουλίνη μακράς δράσης ή ινσουλίνη NPH.
  3. Η αναδρομική αυτή μελέτη κοόρτης νέου χρήστη αξιολόγησε άτομα 65 ετών και άνω που ξεκίνησαν ινσουλίνη glargine (n=407.018), ινσουλίνη detemir (n=141.588) ή ινσουλίνη NPH (n=26.402).
  4. Σε αυτή την μελέτη κοόρτης, η έναρξη χορήγησης αναλόγων ινσουλίνης μακράς δράσης συσχετίστηκε με χαμηλότερο κίνδυνο επισκέψεων στο ΤΕΠ ή νοσηλειών για υπογλυκαιμία σε σύγκριση με ινσουλίνη NPH σε ηλικιωμένους ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.

Ωστόσο, η συσχέτιση αυτή δεν παρατηρήθηκε με ταυτόχρονη χρήση γευματικής ινσουλίνης.

Αποτελεσματικότητα και ασφάλεια SGLT2 αναστολέων στην κλινική συνήθη θεραπεία ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

J Clin. Med 3/2/2021, 10(4): 571, doi.org/10.3390/jcm10040571

  1. Στόχος της μελέτης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας των SGLT2 αναστολέων σε ότι αφορά τις μεταβολικές παραμέτρους και την ασφάλεια των ασθενών στη συνήθη κλινική πρακτική.
  2. Είναι μια μελέτη αναδρομική διαχρονική 95 ασθενών με διαβήτη τύπου 2 (διάρκεια διαβήτη 13,3 έτη, HbA1c 8,9%, eGFR 80,1mL/min) που λαμβάνουν SGLT2 αναστολείς. Ο μέσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 1,2±0,8 έτη.
  3. Η μελέτη έδειξε σημαντική μείωση της HbA1c (-1,0% ± 1,9 , p<0.001), μέτρια μείωση του eGFR (-7,0ml/min ± 13,3 , p<0.001), μέτρια μείωση του σωματικού βάρους (-3,0Kg ± 5,8 , p < 0.001), και μέτρια μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης (-6mmHg ± 22 , p = 0.01). Είκοσι οκτώ συμμετέχοντες διέκοψαν τους SGLT2 αναστολείς για διάφορους λόγους. 20 συμμετέχοντες λόγω λοιμώξεων των γεννητικών οργάνων ή του ουροποιητικού συστήματος. Οι λοιμώξεις αυτές εμφανίστηκαν αισθητά πιο συχνά από ό,τι σε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές.

Page 1 of 2

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ.Δ.

library

Στην βιβλιοθήκη της  ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ.Δ. μπορείτε να βρείτε τα βιβλία του κου. Μυγδάλη καθώς και τις Κατευθυντήριες Οδηγίες για τη Διαχείριση του Διαβητικού Ασθενούς από την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΒΗΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ.

 

Δείτε τα βιβλία

 

 

 

 
https://elesmed.gr/modules/mod_image_show_gk4/cache/banners_2020.vipidia_elesmed_banner_900x250gk-is-110.jpglink
https://elesmed.gr/modules/mod_image_show_gk4/cache/banners.corporate banner 900x250gk-is-110.pnglink